Nooit meer een verslaafde in mijn huis

Hij zei dat hij bij een vriend was. Maar een vriendin van hem appte me dat hij ‘kwijt’ was. De rillingen in mijn nek, de steen in mijn maag en de kou om mijn hart leidden het onvermijdelijke weten in. Mijn verslaafde broertje had weer een terugval. Correctie: mijn verslaafde broertje die bij mij en mijn gezin met twee jonge kinderen inwoonde, had weer een terugval. Ik wist, nee voelde, meteen: de deur gaat op slot. Geen verslaafde in gebruik in mijn huis. Nooit meer. NOOIT MEER.

‘Je kinderen liggen toch al te slapen?’

Ik appte hem dat hij niet bij ons kon komen, nu hij onder invloed was. Hij belde. Boos. Verbaasd. Of hij toch alsjeblieft ‘thuis’ kon slapen. Nee, zei ik. ‘Maar waar moet ik dan heen’, klonk hij wanhopig. ‘Weet ik niet, Freek.’ ‘Maar je kinderen liggen toch al te slapen? Die zien mij niet eens’, drong hij aan. Nee, zei ik opnieuw.

In al die jaren van zijn verslaving was ik nog nooit zo zeker van mijn zaak geweest. Nee, nee, nee en nog eens nee. ‘Dan moet ik dus op straat slapen’, huilde hij. ‘Geen idee. Je moet maar even wat anders regelen, want hier kun je nu niet zijn’, antwoordde ik.

‘Ik wist zeker: hij gaat vannacht dood’

Hij verbrak de verbinding. Ik haalde adem en brak in duizend stukjes. Want ik wist zeker: hij gaat vannacht dood. Mijn kleine, lieve broertje sterft gevangen in zijn verslaving moederziel alleen ergens onder een brug. En dat is mijn schuld.

Ja, hij sliep die nacht –en nog een paar nachten extra- onder een viaduct. Moederziel alleen waarschijnlijk ook. En ja, dat kwam doordat ik als zus samen met al zijn vrienden na jaren van ellende opeens een duidelijke grens trok. Nu. Is. Het. Genoeg.

Maar van mijn andere voorspelling klopte niks. Mijn broertje ging niet dood die nacht. Sterker nog, mijn broertje werd daar, op die plek en op dat moment opnieuw geboren. Die afschuwelijke, donkere nacht waarin onze harten elkaar even niet konden verbinden, waren het begin van zijn herstel.

‘De pijn bleek een zaadje voor een nieuw leven’

Inmiddels is hij al een paar jaar clean en helpt hij andere verslaafden om van dat vreselijke beest af te komen. One day at a time, met ups en downs, maar we zijn elkaar nooit kwijtgeraakt. Ook niet toen ik hem die nacht op straat zette. Juíst niet. Het heeft onze band alleen maar verstevigd. In die nacht waren we misschien verder bij elkaar vandaan dan ooit, maar de pijn die dat veroorzaakte, bleek het zaadje te zijn voor een nieuw leven.

‘Hulp voor omstanders is schaars’

Over een paar maanden begin ik aan een opleiding voor het begeleiden van families rondom verslaafden. Omdat ik geloof dat ik ‘als zus van’ heb bijgedragen aan het in stand houden van zijn verslaving. En dat doet iedereen die ermee te maken heeft. Want leven met een verslaafde in gebruik is ontzettend ingewikkeld.

Het op straat zetten van mijn broertje kon ik pas na jaren van vallen en weer opstaan. Hulp voor omstanders is schaars, ik vond er te weinig van en veels te laat. Dat moet anders. Met goede hulp kunnen we families misschien wel bij elkaar houden. En dat kan in de donkere, eenzame nachten van een verslaving nou net het verschil maken tussen leven en dood.

Advertenties

2 reacties op ‘Nooit meer een verslaafde in mijn huis

  1. Wat onmetelijk verdrietig moet het zijn om iemand uit liefde de deur te moeten wijzen. Maar hoe mooi dat dit juist hetgeen was dat de ommekeer teweeg heeft gebracht. Geweldig dat jullie je beiden inzetten om verslaafden én hun geliefden te helpen. Petje af voor jullie beiden!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s